Peru Part IV - Machu Pichu

Date: 22 December 2010

Day: Wednesday

Location: Aguas Calientes

We took our train to Machu Pichu at 6 AM this morning. 

It was not like our train experience in India at all. It was very comfortable and luxurious. But most important and impressive of all were the tropical jungle forests and mountains through which we passed and the river that we followed during 3 hours.

Even though this life no longer amazes me, this planet still can. From time to time, I could not tell whether I was in this or next life, in heaven. I went between dimensions. I guess that the cloths I was wearing, which were not covered in bright jewels and changing colours reminded me that I was still in this life.

During the journey, we were served local fruits (i.e. cactus fruit). F. drank coca tea. We learnt today that the coca leaf is legal only in Peru to be able to cope with altitude sickness and it is illegal to take it outside the country. For days, we have been naively tasting coca teas and juices without realising what it really was! Of course, this is not coca, which has gone through a chemical process, so it doesn’t have harmful effects; it even contains calcium in abundance. The bones of the Inka mummies continue to grow for a few years after death because of the coca leaves they consumed during their lifetime.

Anyway, the closest modern settlement to Machu Pichu is a village called Aguas Calientes. It is a village in every sense of the word. There is absolutely nothing to do here besides visiting Machu Pichu.

We were put in room 305 in a hotel called Inti Inn. It would be wiser to call it a motel. There are stains on the sheets. It is loud. Lightening goes off in F. and my brains but we didn’t say anything to each other. On top of it all, the agency which arranged our reservations, booked our return train for 4 pm tomorrow. It would be a nightmare to stay here until that time.

We went to the train station to ask if we could change our tickets and found out that it was possible. Then we got on a bus to climb the mountain and go to Machu Pichu, the lost city of the Inkas, El Dorado. The climb lasted 30 minutes.

Unluckily, the fickle Peruvian weather brought us rain. Yet, we could not do without sunglasses due to the light. So under the rain, we had to constantly look at where we were stepping in order to not fall at this altitude. 

We could not comfortably observe our surroundings. Whenever we could lift our head, we understood why it is very important and nowadays very popular to come here. The view and the Inka city, which has been preserved 85% in its original state are breathtaking. It is really worth coming. I wish the weather conditions were better so we could go around more easily.

Because the Spanish invaders never could discover and destroy it here, it could have been preserved as it is until the American Professor Hiram Bingham discovered it in 1911. In its former state, the walls and doors of the temples were completely covered in gold but as we have seen in other places before, there were no arts, handicrafts or ornaments.

They are very happy to have tourists over because thanks to the money they make from tourists, they can maintain the city. Otherwise, the bushes and trees grow very quickly in this tropical region and hide the city once again.

In the Quechua language, Machu means old, Pichu means mountain. Beyond 7 mountains, the Amazons start. It is really impressive. More than anything else, the nature and the view are splendid.

After going back to the village, we changed our train ticket and made a reservation at the hotel in Cusco for tonight. It is not possible for us to stay here any longer, especially in this weather condition. Actually, because of the agency’s bad advice and planning, we lost at least 2 days in Peru. F. and I would have preferred to spend the extra time in Buenos Aires. But now it appears that we will only have one full day in Buenos Aires.

All photos, Copyright Travelogueress

Peru Bölüm IV - Machu Pichu

Tarih: 22 Aralık 2010

Gün: Çarşamba

Yer: Aguas Calientes

Sabah 6’da Machu Pichu’ya gitmek üzere trenimize bindik. 

Hiç Hindistan’daki tren tecrübemiz gibi değildi. Oldukça konforlu ve lükstü. Ama en önemlisi ve etkileyicisi 3 saatlik tren yolculuğu boyunca içinden geçtiğimiz balta girmemiş tropik ormanlar, aralarından geçtiğimiz dağlar, takip ettiğimiz nehirdi.

Bu hayat beni artık hiç şaşırtmasa da, bu dünya beni hala şaşırtabiliyor. Zaman zaman bu hayat mı yoksa sonraki hayatta cennette mi olduğumu kestiremedim, boyutlarda gidip geldim. Herhalde üstümdeki kıyafetlerin parlak mücevherlerle dolu, değişken giysiler olmamaları hala bu hayatta olduğumu hatırlattı.

Tren yolculuğu sırasında yerel meyvelerden (kaktüs meyvesi gibi) ikramlar yaptılar. F. koka çayı içti. Bugün öğrendiğimize göre koka yaprağı, yükseklikle başa çıkabilmek için sadece Peru’da yasalmış ve bu yaprakları sınırdan geçirmek yasakmış. Biz de halbuki kaç gündür saf saf kokadan yapılma çaylar ve meyve suları tadıyoruz. Tam benim şaşkınlığıma geldi. Tabii kimyasal aşamalardan geçmemiş koka bu, o yüzden kötü etkileri yok, hatta bol kalsiyum içeriyormuş. İnka mumyalarının bile ölümden sonra kemikleri birkaç yıl uzamaya devam edermiş önceleri tükettikleri koka yaprağı nedeniyle.

Neyse, Machu Pichu’ya en yakın modern yerleşim Aguas Calientes diye bir köy. Kelimenin tam anlamıyla bir köy. Burada Machu Pichu’dan başka yapacak bir şey yok.

Inti Inn diye bir otele yerleştirildik, 305 numaralı odaya. Motel demek daha doğru olur. Çarşaflarda lekeler var. Gürültülü. F.’le beynimizde şimşekler çakıyor ama ikimiz de birbirimize bir şey demedik. Üstelik rezervasyonlarımızı ayarlayan ajans, dönüş trenimizi yarın öğlenden sonra 4’e ayarlamış. O zamana kadar burada kalmak tam bir kabus olur.

Tren istasyonuna gidip biletimizi erken alıp alamayacağımızı sorduk ve bunun mümkün olduğunu öğrendik. Sonra dağı tırmanmak ve Machu Pichu’ya, kaybolmuş İnka şehri, “El Dorado’ya” gitmek üzere otobüse bindik. Tırmanış tam 30 dakika sürdü.

Değişken Peru havası şansımıza yine yağmuru yağdırdı üzerimize. Ama ışıktan güneş gözlüksüz de durulmuyordu. Dolayısıyla yağmur altında, bu yükseklikte düşmemek için ayağımız nereye basıyor emin olalım diye önümüze bakmaktan etrafımızı rahat rahat gözlemleyemedik. 

Ne zaman ki başımızı kaldırabildik, buraların neden bu kadar önemli ve günümüzde popüler olduğunu anladık. Manzara ve %85’i orijinal halinde korunabilmiş İnka şehri gerçekten nefes kesici. Hakikaten gelmeye değermiş. Keşke hava şartları elverseydi de daha rahat gezebilseydik.

İspanyol işgalciler burayı hiç keşfedip, yıkamadığı için böylece korunabilmiş ta ki Amerikalı Profesör Hiram Bingham 1911’de keşfedene kadar. Eski halinde tapınakların duvarları ve kapıları tamamen altın kaplıymış ama daha önce de gördüğümüz yerler gibi zanaat ve işleme ya da oylama yokmuş.

Turistlerin gelmesinden dolayı çok memnunlar çünkü turistlerden kazandıkları para sayesinde buranın bakımı yapılabiliyor. Değilse otlar ve ağaçlar, bu tropik alanda hemen bitiverip, şehri tekrardan saklıyormuş.

Quechua dilinde Machu eski, Pichu da dağ demekmiş. 7 dağ ötesinde Amazonlar başlıyormuş. Gerçekten etkileyici. Her şeyden çok doğa ve manzara muazzam.

Köye geri indikten sonra tren biletimizi değiştirdik ve Cusco’daki otelde bu gece için oda ayarladık. Burada daha fazla kalmamız mümkün değil, hele de bu hava koşullarında. Aslında ajansın kötü tavsiyeleri ve planlaması yüzünden Peru’da en az iki gün kaybettik. Bu zamanı F.’le Buenos Aires’te daha fazla zaman harcayarak kullanmayı tercih ederdik. Halbuki şimdi Buenos Aires’te sadece tam bir günümüz olacak gibi.

All photos, Copyright Travelogueress