Argentina Part IV- Trekking on Glaciers

Date: 26 December 2010

Day: Sunday

Location: El Calafate

What made the Argentine Ernesto Guevara, Che Guevara and made him change the Latin American history was his motorcycle trip with his friend starting in Argentina. I wonder if our trips will one day cease to be selfish and serve a good purpose.

When we left El Calafate this morning to go to Perito Moreno Glacier, we first passed through Patagonia’s empty and yellow steps. From time to time, we saw horses and bulls roaming around freely. We also saw some estancias.

This part of Patagonia mostly had immigrants from England, Wales, Finland and Norway, so they are the owners of these lands and animals. The only country outside of Wales where Welsh is spoken is Argentina. The mid parts of the country mostly had immigrants from Spain and Italy.

Following the turquoise coloured Argentina Lake, we noticed that eventually the plants started become taller and finally formed a forest. As we got closer to the glacier, the colour of the water turned into milky water.

We reached closer to the glacier through a catamaran. 

After walking through the forest a little (it was unexpectedly warm), crampons were fitted to our shoes. 

The crampons were quite heavy and it wasn’t easy to get used to walking in them.

There are condors (South American vultures), woodpeckers and pumas in the forest through which we walked. We had the opportunity to see a condor flying near the summit of the mountain. They can be as wide as 3 m. Most important of all, we had the opportunity to climb and trek for two and half hours on the Perito Moreno Glacier.

The surface of this glacier is 300 square km. 

It is not a glacier on a mountain. It has been formed with the accumulation of heavy snow for years. It goes hundreds of meters deep under the lake and its height reaches 80 m. above the lake.

Its colour is neon blue in places due to the rays of light it captures from the sun and its density. 

It is magnificent and breathtaking. It was a fantastic experience to climb and trek on the glacier. Especially going down was complicated.

Our guide Leonardo is the Argentina ski champion and he even climbed the Everest. Even though our climb was not to Everest, it was still fantastic. After trekking on the glacier for two and half hours, a surprise was waiting for us hiding among the icy formations: a table with drink and chocolate on top and a couple of boxes. 

The guides break the ice here and offer the tourists natural water.

On the way back, when we took the crampons off, I felt as light as a bird, I could have flown. I noticed that my speed had accelerated during our walk in the forest on the way back even though I was very tired.

This forest is also very beautiful and nice smelling. The walk was actually relaxing.

The Argentine glaciers besides Perito Moreno recede every year 50 to 100 meters. It is a very serious situation. While we were trekking in the forest and on the catamaran, we witnessed a few times a big piece of ice breaking and falling in the water with splendour and noise. 

As now it is summer, this is normal but this does not change the facts about climate change and that the water levels are rising.

The speed of wind in El Calafate can reach 140 km at times. Today, it was at least 90 km. per hour. 

While we were trying to walk on the steppes to see the flamingos by the lake, it was impossible for us to keep both feet on the ground. 

The wind was pushing us to run. I would not want to be on air, in a plane today. With the intention of seeing flamingos, we also got to see very closely the ducks around them, the low flying geese and most beautiful of all the grazing horses who were roaming around freely.

 Right now, it is as if the wind is talking.

All photos & videos, Copyright Travelogueress

Arjantin Bölüm IV- Buzullara Tırmanış

Tarih: 26 Aralık 2010

Gün: Pazar

Yer: El Calafate

Arjantinli Ernesto Guevara’yı Che Guevara yapan ve Latin Amerika tarihini değiştirmesini sağlayan, buradan arkadaşıyla beraber çıktığı motosiklet yolculuğuydu. Acaba bizim seyahatlerimizin de bir gün egoizmden çıkıp birilerine faydası dokunacak mı?

Bugün El Calafate’den çıkıp Perito Moreno buzuluna doğru yol aldığımızda ilk Patagonya’nın bomboş ve sapsarı step arazilerinden geçtik. Ara ara özgürce dolaşan atlar ve boğalar gördük. Estancia’lar yani geniş arazileri yöneten bir nevi ağaların evlerini gördük.

Patagonya’nın bu bölgesine göçler en çok İngiltere, Galler, Finlandiya ve Norveç’ten olmuş ve dolayısıyla bu arazilerin ve hayvanların sahipleri onlar. Dünyada Galler dışında aynı lisanın konuşulduğu tek diğer ülke Arjantin. Ülkenin orta bölgesine olan göçler daha çok İspanya ve İtalya’dan olmuş.

Turkuaz rengi Arjantin Gölü manzarasını takip ederek, zamanla bitkilerin boyları uzamaya ve en sonunda yeşil bir ormana dönüşmeye başladı. Nitekim buzula yaklaştıkça gölün rengi de sütlü bir su halini aldı.

Bir kataramana binip buzula gölden yaklaştık.

Önce ormandan bir süre yürüdükten sonra (hava hiç beklemediğimiz kadar sıcaktı), ayakkabılarımıza kramponlar takıldı. 

Bu kramponlar oldukça ağırdı ve bunlarla yürümeye alışmak kolay olmadı.

İçinden geçtiğimiz ormanda kandorlar (Güney Amerika’nın akbabaları), ağaçkakanlar ve pumalar bulunuyor. Eni 3 m.’yi bulan kandorlardan birini dağların tepelerinde uçarken görme şansını elde ettik. Elbette en önemlisi 2,5 saat kadar Perito Moreno buzuluna tırmanma ve buzulun üstünde yürüme şansını da.

Bu buzulun tüm alanı 300 km kareyi buluyor. 

Bir dağdan kopma buzul değil, yıllarca yağan karın birikimiyle oluşmuş, gölün altında yüzlerce metre derine inen, gölün üstünde yüksekliği 80 m.’yi bulan bir buzul.

Güneşten kaptığı ışınlarla ve buzun yoğunluğu nedeniyle yer yer neon mavi renginden. 

Muhteşem ve nefes kesici. Buzula tırmanmak ve üstünde yürümeye çalışmak da başka bir macera tabii. Özellikle inişler oldukça zorlu oldu.

Rehberimiz Leonardo Arjantin kayak şampiyonuymuş ve Everest’e bile tırmanmış. Bizim tırmanışımız Everest kadar olmasa da muhteşemdi. 2,5 saat kadar buzulda dolandıktan sonra buz dağları arasında saklanmış bir sürpriz bizi bekliyordu: üzerinde içki ve çikolata bulunan bir masa ve birkaç kasa. 

Rehberler burada buzları kırıp, turistlere doğal su ikram ediyorlar.

Dönüşte kramponları çıkardığımızda kuş kadar hafif hissettim, uçabilirdim. Zaten ormanda tekrar yürürken hızımın oldukça arttığını fark ettim çok yorgun olmama rağmen.

Bu orman da gerçekten çok güzel ve hoş kokulu bir ormandı. 

Yürüyüş aslında dinlendiriciydi.

Arjantin’de Perito Moreno dışındaki diğer buzullar her yıl 50 ve 100 metre arasında küçülüyormuş. Durum oldukça vahim yani. Ormanda yürürken ve katamarandayken birkaç kez bir buz parçasının eriyip suya görkemle ve yüksek sesle düştüğüne tanık olduk. 

Tabii şimdi yaz olduğu için bu durum normal ama bu iklim değişimi ve su seviyelerinin arttığı gerçeğini değiştirmiyor.

El Calafate’de rüzgar hızı saatte 140 km’yi bulabiliyormuş. Bugün en az saatte 90 km. kadardı. 

Göl kenarındaki flamingoları görmek için steplerde yürümeye çalışırken iki ayağımızı bir yerde tutmak imkansızdı. 

Rüzgar bizi koşmaya zorluyordu. Bugün havada, bir uçakta olmak istemezdim. Flamingoları görme niyetindeyken, çevrelerindeki ördekleri, çok alçaktan uçan kazları ve en güzeli özgürce dolaşan ve otlanan zarif atları da çok yakından görebildik.

Şu anda rüzgar sanki konuşuyor ya da uğulduyor desem daha doğru olur. 

All photos & videos, Copyright Travelogueress