Pacific Grove, Carmel, San Francisco Koyu Bölgesi & Napa Vadisi

29/12/2012, Cumartesi, Pacific Grove, CA

L. bütün gece yine çığlıklar içindeydi. Ne uyudu, ne uyuttu. Ah bebeğimin bu sorununa bir çözüm bulabilsek. Kahvaltı için dün gece yaşadığımız aynı sorunu yaşadık. Yenilebilir düzgün yerlerde bekleme süresi 40 dakikaydı. Biz de Archie’s American Café’ye girdik ama yine sonuç hayal kırıklığıydı. L. hala bir şey yemiyor.

İlk olarak Pacific Grove’un okyanus sahillerinde güneşlenen fokları izledik. 

Bunlar arasında devasal bir deniz aslani da vardı.

Sonra ormanı okyanus sahilleriyle, golf parkları ve lüks malikâneleriyle meşhur 17 Mile üzerinde dolaştık.

Meşhur golfçu Tiger Woods da burada antrenman yapıyormuş. 

Manzaranın ve doğanın güzelliği yanında, zenginlerin emekli olduğu bölge olarak çok nezih elbette. 

Doğa bu bölgede güney ve orta Kaliforniya’dan oldukça farklı. Daha yoğun yeşil ve tropik ağaçların yerine, daha çok yüksek alanlarda yetişen büyük ağaçlar var. Gökyüzü daha bulutlu ve gri.

17 Mile’in sonunda, meşhur Carmel-by-the-Sea şehrine gittik. 

Aktör Clint Eastwood bir zamanlar buranın valiliğini yapmış. Hansel ve Gratel masalından çıkma evlerden oluşan bu şehrin merkezi Santa Barbara şehir merkezini biraz andırıyor. 

Sahil kenarındaki evler de görülmeye değer.

Ancak tüm bu güzelliğe rağmen burayı bir kere görmüş olmak bana yetiyor. Bir daha gelme isteği doğurmuyor içimde. Hâlbuki Santa Barbara, özellikle Santa Ynez’i unutamıyorum…

Akşam yemeğini önceden rezervasyon yaptırdığımız Red House Café’de yedik. Bebeklere pek uygun bir yer olmasa da, yemekler muhteşemdi.

30/12/2012, Pazar, Haight, San Francisco

Sabah kahvaltımızı Fransız pastanesi Bechler’de yaptık. Çok özel olmasa da başka seçeneklerden daha iyiydi. Çok şükür L. sadece bir kere uyandı, o yüzden üçümüz de daha iyi başladık güne. San Francisco’ya doğru yola çıktık.

İlk durak hippi şehri olan Santa Cruz oldu. Sörfçüler için hoş bir durak. Herhalde San Francisco’da yaşayanlar için şehir dışında, kısa mesafede uğranılacak bir yer. San Francisco’ya varmadan önceki son durağımız Half Moon Bay oldu. Burası da oldukça ufak bir sörf kasabası. Görülecek bir şey var diyemem. Bizim uğramamıza değmedi.

San Francisco’da Haight Mahallesi’nde bir daire kiraladık. 

Viktoryan bir binada çok hoş bir daire. Haight bohem, hippi bir mahalle.

İstanbul’da Cihangir’e tekabül ediyor. Ana caddesi de Beyoğlu’na. Aslında burada çok hoş eskici dükkânları var. Eski kıyafet ve eşya bulmak mümkün. Başka yerlerde bulunamayan hazineler var. Soğuk ve karanlık olmasa, L.’nin da uyku saati geliyor olmasa bu dükkânları teker teker dolaşmak isterdim.

LA’den beter korkunç bir trafiğe girip, dünyanın en büyük ve çok da hoş bir parkı olan Golden Gate Parkı’ndan geçerek meşhur Golden Gate köprüsünü görmek üzere Fort Point’e gittik. 

Bu köprü gerçekten zarif bir köprü. Şansımıza da normalde sisli olan San Francisco havası açık ve güneşli. Manzara harikaydı. Koy İstanbul Boğazı’nı andırıyor. Sörfçüler, yelkenliler harika bir görüntü oluşturuyor. Buradan ayrıca şehir de çok güzel görünüyor.

31/12/2012, Pazartesi, Haight, San Francisco

…

Dıştan bakınca San Francisco gözüme büyük, yoğun ve kalabalık göründü. Gerçekte öyle değil. Oldukça orta boyutlu bir şehir sayılabilir. Nüfusu 900 bine yakın. Her yer birbirine yakın. Ama rengârenk ve özgün, düğün pastalarını andıran Viktoryan evlerin mimarisiyle, yokuşlarıyla, okyanusu ve sahilleriyle, büyük yeşil alanıyla ve heyecanlı sosyal ve gece hayatıyla oldukça yaşanır ve hoş bir şehir aslında. Tüm Amerika içinde merkezi ve kozmopolit bir şehir olarak en hoş ya da yaşanır şehir gibi geldi bana.

Laurel Heights Cisco’nun CEO’su gibi zenginlerin yaşadığı nezih ancak mütevazı denilebilecek bir mahalle ve evlerden oluşuyor. Şehir merkezi diğer tüm Amerikan şehir ve finans merkezlerinden farksız.  Ancak Çin Mahallesi dünyadaki (Çin dışındaki) en geniş Çin Mahallesi. 

Japon Mahallesi hemen kendini düzen, temizlik ve sadeliği ile belli ediyor. Mission Mahallesi daha Hispanik etkenlere sahip duvar resim ve sanatlarıyla meşhur. Castro ise renkli gece hayatı ve eşcinsellerin mahallesi olarak biliniyor. Aslında renkliliği ve canlılığı benim hoşuma gitti.

Şehrin sahilleri birçok iskeleyle donanmış. En meşhur iskeleler Pier 39 ve Fisherman’s Wharf. Alcatraz Hapishanesi’nin bulunduğu adaya da bu iskelelerden feribota binilerek gidiliyor. Ancak Alcatraz’a giriş biletleri günler hatta bazen aylar öncesinden tükenebiliyormuş. Ancak buraya girebilen herkes gitmeye değer, değişik bir tecrübe olduğundan bahsediyor.

Koyun hemen ötesinde Oakland gibi başka şehirler var. Koy çevresinde şehirlerarası feribotla ya da Golden Gate ve Bay Bridge gibi köprüler üzerinden seyahat edilebiliyor. Bunlar içinde San Francisco (hatta sanırım tüm A.B.D. içinde) Uzakdoğulu nüfusunun en çok olduğu şehir.

Stanford Üniversitesinin kampüsüne de gittik. Sadece 11 bin nüfuslu bir üniversite için çok geniş, başlı başına bir şehir gibi bu kampüs. Yine de pek görmeye değmedi.

02/02/2013, Çarşamba, Napa Vadisi Yolu, CA

Dün San Francisco sokaklarında dolaştıkça, cumbalı, renkli, ahşap evleri gördükçe, hele hele koyda yalı ve konaklara benzeyen ve tamamen Sarıyer, Tarabya ve yer yer Bebek’i andıran mahallelerden geçtikçe bu şehrin İstanbul’a benzerliğine iyice şaştım. Tabii İstanbul’un daha küçük, düzenli, temiz ve daha az kalabalık versiyonu.

Dik yokuşuyla meşhur Lombard Street’te dolambaçlı bir yokuştan inmek zorunda kalan arabalar ve yayalar çok hoş ve San Francisco’ya özgü bir görüntü oluşturuyor. 

Mission Mahallesi’ndeki Meksikalılar tarafından çizilmiş canlı, renkli duvar resimlerini gün yüzüyle görmek de daha anlamlı oldu. 

Koydaki Fisherman’s Wharf ve Pier 39 iskeleleri, buraların sunduğu deniz ürünleri yemekleri ve hoş dükkânlarıyla turist akımına uğruyor. En güzeli de Pier 39’dan görülen denizaslanları. Burada güven içinde güneşleniyorlar.

80’lerde İkiz Tepeler diye bir dizi vardı. Müziği çok gizemli ve ilginçti ancak o dönemlerde küçük olduğum için diziyi takip etmemiştim. Dolayısıyla San Francisco’da çekildiğini bilmiyordum. Twin Peaks’e (İkiz Tepeler) çıktık ve tüm şehrin manzarasını çok net ve güzel bir şekilde gördük. Boğaz’ın sırtlarına çıkmış Marmara’yı izler gibiydik. Benzerlik inanılmaz. 

Normalde burada hava sisliymiş ama şansımıza hep güneşli oldu bizim için.

…

Bu arada L. her yere kolayca tırmanmaya ve ayaklarını kaldırarak dans etmeye başladı. Çok tatlı. Bir de koşup bacaklarımıza sarılıyor ve öpüyor. Çok sevgi dolu canım yavrum.

Bugün ilk olarak Golden Gate köprüsünden geçerek San Francisco’nun hemen dışındaki banliyö vari Sausalito kasabasına gittik. 

Bir nevi Büyükada gibi. 

Buradan San Francisco ve Alcatraz harika gözüküyor. 

Kasabanın kendi de çok sevimli. Hatta bu koyda yaşamak gerekiyorsa, Sausalito en huzurlu ve nezih yaşam yeri olabilir.

Napa Vadisi’ne yolculuk yoğun kırmızı ve “Petrified” (Ürkmüş) Ormanları’ndan geçtiği için masalımsı. 

Yer yer hava günlük güneşlik olmasına rağmen, yüksek ve sık ağaçlardan dolayı karanlık yollardan da geçiliyor. 

Napa Vadisi’nde Sterling bağlarına gittik. 

Tabii şimdi bağların açma mevsimi değil. 

Ama yine de doğa çok güzel tabii ki. Yine de üzüm bağları ve vadi olarak Santa Ynez’i tercih ettiğimi fark ettim. Santa Ynez bölgesinin doğası ve çevresindeki kasabalar bir başka güzel. Bir nevi Santa Ynez’ in ve çevresindeki Los Olivos ve Solvang gibi kasabaların tadına varıldıysa, Napa Vadisi’ne doğa için gelmeye gerek yok. Gerçi Napa Vadisi’nin Cabarnet Sauvignon şarapları çok meşhur ve değerli sayılıyor.

San Francisco’ya dönüşte yine üzüm bağlarına sahip Sonoma Kasabası’nda durakladık. 

Burası A.B.D.’deki en geniş kasaba meydanına sahip. 

Aslında buraya meydandan çok park demeli. Oldukça sevimli bir kasaba Sonoma.

03/01/2013, Perşembe, San Francisco, CA

Günümüzü bu küçük şehirde tekrardan dolaşarak ve daha önce uğramadığımız Alamo Meydanı’nda sıra dizilmiş Viktoryan evleri görerek geçirdik. 

Güzelim Golden Gate Parkı’nda Japon Çay Bahçesi’ni ve Çin Pavilyonu’nu gördük. Burada ayrıca Bilim Müzesi gibi ilginç müzeler, binalar ve heykeller de var. Alcatraz’a bilet bulamamamız yazık oldu. San Francisco’da fazladan bir gün geçirmiş oluyoruz.

Aslında bu gezide San Diego’ya bir gün ve Santa Barbara ve Solvang’i daha iyi gezebilmek için fazladan bir gün daha ayırmalıydık. Yani San Francisco’dan en az bir gün azaltılabilirmiş (tabii Alcatraz’a gidilemediği için). Ama her hâlükârda Santa Barbara ve bölgesi bir bütün gün daha gerektiriyordu.

All rights reserved Copyright Travelogueress.blogspot.com

Santa Barbara, Santa Ynez and the Vineyards

27/12/2012, Thursday, Santa Barbara, CA

Last night L. woke up at 3 am with 38.5 degree fever. I was very worried that it was going to worsen. Thank God, her fever dropped and during the day her coughing reduced. But she still has a very runny nose and is sneezy. At least, her respiratory canals are open and she doesn’t have a headache.

After leaving Beverly Hills, we continued our journey towards Santa Barbara on the Pacific Coast Highway (PCH). The view was spectacular. 

We passed by the blue and calm ocean and wide, clean, sandy beaches on our left and green hills and mountains with palm trees and cacti on our right. 

We passed through Malibu. The houses here block the ocean view but this doesn’t last long. The nature and roads of this region made me forget completely that I am in America. In places, I felt like I was in Southern Turkey and in some in Southern France. I would have never guessed that there is such natural beauty in America.

We settled in room 6 at Blue Sands Motel for tonight. Thank God that F. seems to be getting better too. As our journey tomorrow will be long, we have decided to go to Neverland today. Since the age of 11-12, I used to study these regions, mountains and roads in the atlas and try to figure out where Neverland is. I have dreamt of and tried coming here for years. It was meant for today.

As we drove up the Santa Ynez Mountains, I was overcome by a variety of emotions in the face of incomparable beauty and peacefulness of the nature. 

As I was gob smacked by the natural beauty, I understood fully well why Michael chose to live here. 

These heavenly mountains and valley are far away from all the bustling, ugliness and dirt. Besides peace, my heart was palpating and my mouth was dry as if I was going to Michael’s concert.

I knew that the private equity firm, which now controls Neverland didn’t leave anything here. Nevertheless, I would have regretted not coming and stepping my foot here. Of course, it is impossible to enter the ranch. Even though the land is very large, it is surrounded with wires. Actually, my plan was to jump over and go in but F. warned me that the security would arrest me.

Nothing is left from Michael’s days at Neverland’s main gate. 

There are curious cars and people coming to the gate. It is impossible to see the house from the entrance. Fans have written their names and thoughts on the rocks at the entrance and the gate. 

One sent a Christmas tree along with a Christmas card underneath. F. gave me a pen and so I wrote our three names, the date and that we always love him.

There were a couple of cars on the other side of the gate. Suddenly a blond, ice blue eyed man appeared and told me off to not park our car on the grass. 

He definitely did not look like security. I guess that he was an employee of the private equity firm. He had no resemblance to Tarek with whom I met at Encino. Nevertheless, in order to avoid regret, I asked if it is possible to go in. He bluntly answered: “This is a private property.” Without a choice, we headed back. In the meantime, we saw a wild cat sitting peacefully in the ranch. Once he saw us, he ran away jumping. Then he stopped and started watching us. 

This is really a peace of heaven. I am not surprised at all that Michael chose this place for peace and happiness. But neither Michael deserves to be lying inside that cold marble in Forest Lawn nor Neverland deserves to be ripped off of its old days and separated from Michael’s fans.

On our way to our next stop Solvang, we passed through the town of Los Olivos of which Neverland is a part. 

I haven’t seen a single African American here or in all of Santa Barbara. There are Hispanics but especially in the Santa Ynez Valley and Los Olivos, there are only whites and even Red Necks in some places. No wonder Michael faced difficulties here in the last years.

In this beautiful valley, there are vineyards and wineries. As I saw the settlements in this area, I became very jealous of the inhabitants-Michael’s neighbors. Whoever wanted could have easily seen and met with Michael.  

Solvang is a very cute and pretty Danish town. 

The settlers have really created a very nice and cute Denmark here. 

I kept on thinking that Michael also came here, passed through these roads (close to his home) so many times. Then I started crying again. First, they were tears of happiness. God granted me the opportunity to come and see here. I am incredibly happy, very lucky. Then a little bit of tears of sadness. If I weren’t so late in coming here…

We had our dinner at a Mexican restaurant called Los Agavos in Santa Barbara. Finally, we have found a Mexican restaurant just as we wanted with a very delicious menu!

28/12/2012, Friday

My dear L. cried almost the entire night. Of course, we don’t know what was bothering her but I think she had gas. My poor baby couldn’t get enough rest. I wish she would get well fully…

It is possible to see hawks in Santa Ynez and over the Pacific Coast Highway (PCH).

After a short walk in the morning on the beach and by the ocean, we had a splendid breakfast at Joe’s Café on State Street (Santa Barbara). 

I can easily say that I had never had such quality “American” breakfast before in the US. After going around a little in this beautiful town, we started our journey towards Northern California on the PCH surrounded by views of the ocean and green mountains and fields. I really liked Santa Barbara, especially the Santa Ynez Mountains and Valley. I easily understand why people choose to retire here and why Michael chose here to find peace and happiness.  

But this place gave Michael both happiness and loneliness as well as big pain towards the end. The redneck prosecutor of the time was obsessed with him. He didn’t have a place here as an African American. On the other hand, a jury consisting of Caucasians exonerated him. But it was too late. Big wounds were carved in his soul. This fairy town and nature staged a big tragedy.

It was as if I had already seen and known these roads, mountains and nature in Santa Ynez. I never felt like a newcomer. Very strange. I keep on thinking that I wish I could have come when he was alive. I feel regret. But when I was broke, internet and transport were not as developed, it was more difficult. I am constantly trying to bring him back. I need to stop this. The past is in the past. I need to accept that. Now, he is with the Creator, safe and resting. God willing, he is in peace. But I am infinitely grateful to the Creator. Now, I have accomplished all I wanted in life. Now my life is completely and solely dedicated to L. and F. I pray for the same for everyone else.

There is only one more thing I am going to add about this topic. There is absolutely not an iota of thing in the memory of Michael Jackson in Santa Barbara even though it was the place where this important and famous person lived. His name is not written anywhere. I haven’t seen his picture anywhere. His trace is erased even from Neverland. The superficial success of racism and jealousy. It is impossible to erase love and the truth from hearts and mind.

The Pismo Beach was our next stop. 

It is mainly a camper’s beach. Nevertheless, the beach’s width, sand and water are amazing. The waves are ideal for surfers.

In fact, PCH is not that different than Aegean roads. But nature here is unspoilt.

As the dark settled, we just arrived at Butterfly Grove Inn in Pacific Grove. We settled in room 12. As Pacific Grove is a very small town, the restaurant options are very limited. Wherever we tried was packed full. We chose the restaurant with the shortest waiting time of 20 minutes…

All Copyright Reserved Travelogueress.blogspot.com